Malifulle

Sanırım insanın doğrusundan yanlışından daha çok, o doğru ve yanlıştan sonra nasıl ve nerde durduğu önemli. Yanlış yapmadan olmuyor, insanız. Hatalarımız günahlarımız var, olacakta. Doğrularımız başarılarımız var. “Eyvah”larımız, “keşke”lerimiz olduğu kadar “iyiki”lerimiz de var. Ama bunlardan daha önemlisi, sonrasında nasıl bir tutum sergilediğimiz. Hangi zamanda, hangi ruh halinde devam ettiğimiz yolumuza, yüzümüzü hangi yöne döndüğümüz.
Başarılarımızı kendimizden bilip Allah’ı unutuyor muyuz?
Biraz rahatlık görünce Yaratanı nerede bırakıyoruz?
Ya hatalarımızda, günahlarımızda, köşeye sıkıştığımızda?
Bu seferde isyan bayrağını mı açıyoruz?
Neden böyle oldu deyip hesap mı soruyoruz Allah’a?
Yada hatalarımızda takılı kalıp şeytanın açtığı psikolojik savaşta teslim olup depresyona mı giriyoruz?

Yoksa olması gerekeni yani her şeyde Allah’ı görüp her ne şekilde olursa olsun O’na mı sığınıyoruz.

Allah’a güvenmeyi öğrenmem(iz) lazım.

Vesselam.