Onunla ilk olarak üniversite sınavına hazırlanırken tanışmıştık. Kafakemiği kapılarımı ansızın çalıvermişti. Okuldan eve geliyordum. Başağrısından yıkılıyordum. Uyanıyordum, burnum kanıyordu. Ders çalışıyordum sonra, geçmiyordu. Böyle böyle bir kaç sene daha sürdü. Sinüzit deniyordu adına. Geçen hafta, hem de en münasebetsiz zamanda hortlayıverdi yoldaşım başağrım. Oysa tamamen unutmuştum onu. Halbuki sinüzit hiç geçmeyen bir şey. Ateş, bulantı, baş dönmesi, şiddetli başağrısıyla belli ediyordu varlığını. Doktor arkadaşımız ufak bir muayeneden sonra teşhisi yeniden koydu ve dışarı çıkıp hava almama, bitkin düşmeme rağmen izin verdi.
-Ön not: Yazılan herşeyi büsbütün yazarının dünyasına bağlamayınız. Yazar işkembeikübrasını niye kullanmıyor olsun?-
Humanity* / insanlık
It’s au revoir to your insanity / bu senin deliliğine güle güledir
You sold your soul to feed your vanity / ruhunu sattın beslemek için kibrini
Your fantasies and lies / fantezilerini ve yalanlarını
Üzüntünden sustun hiç ağzını açmadın, sen sabahın bir vakti yüreğin pır pır telefon bekledin sevdiğinden. O yorgun saatlerde senin yanında biri vardı. Bir tek insanevladı. Senin güllerin hoyratça savrulurken, senin derdine ortak olan. Dost kucağını açan. Üzülme diyen. O, bugün dayanamadı, eteklerindeki misketler bir bir döküldü. Sonra senin karşında gözlerini tuttu, dişini sıktı. Gidip dışarıda ağladı. Ağladığı şey sevgisinin karşılıksız kalacağını bilmek değildi. Onun için sevmek, sevdiğinin onun olması değildi, sevdiğinin mutlu olduğunu görmekti. Devamını Oku »
Ne yiyor, ne içiyorsun
Elde değil aklım sende
Gece çok geç yatıyorsun
Gel de bir demli çay iç bende
…
A nenni nenni
Kınalı kuzum
Büyüdün de adam mı oldun
Yanağı pembem, dudağı kirazım
Gözü okyanusum iyi ki doğdun
*Sezen Aksu.
Bugün bütün gün dostlarımla tuttuğumuz evin badanasını yapmakla geçti. Merak edenler için söyleyeyim, Devamını Oku »
Adam varmış deniz kıyısına. Atlamış küçücük gemisine, açılmış dalgalara. Deniz kızının peşine mi? Bulmaya mı? Yok olmaya mı? Neye?
Yüzleşmeye. Korkusu ile yüzleşmeye. Yüreğinin en ücrasına kovduğu gerçeği ile çarpışmaya. Adamın sonra diline bir türkü dolanmış.. “Ah küçücük gemi, sulara attın şimdi kendini delisin..” Dinlemiş de kaybolmuş.. Devamını Oku »
Açıköğretim sınavları yine geldi çattı. Her önemli işini, kalan vaktinin son anlarına sıkıştırıp bırakan bir toplumun ferdi olarak, ders çalışmayı da son an’a ertelemiştim.İş yerinde ders çalışmaya çalışmak için bulduğum fırsatı değerlendirirken radyodan gelen kısık sesli müzik dikkatimi çekti.
Onunla ilk olarak üniversite sınavına hazırlanırken tanışmıştık. Kafakemiği kapılarımı ansızın çalıvermişti. Okuldan eve geliyordum. Başağrısından yıkılıyordum. Uyanıyordum, burnum kanıyordu. Ders çalışıyordum sonra, geçmiyordu. Böyle böyle bir kaç sene daha sürdü. Sinüzit deniyordu adına. Geçen hafta, hem de en münasebetsiz zamanda hortlayıverdi yoldaşım başağrım. Oysa tamamen unutmuştum onu. Halbuki sinüzit hiç geçmeyen bir şey. Ateş, bulantı, baş dönmesi, şiddetli başağrısıyla belli ediyordu varlığını. Doktor arkadaşımız ufak bir muayeneden sonra teşhisi yeniden koydu ve dışarı çıkıp hava almama, bitkin düşmeme rağmen izin verdi..jpg "somalili-multeciler (7).jpg")
.jpg "somalili-multeciler (1).jpg")
.jpg "somalili-multeciler (12).jpg")