Malifulle

Sevgi iyilikti
Dostluktu
Sevgi emekti…

Bizler sevmeyi unuttuk. Hatta bizler hiç sevmeyi öğrenmedik. Kaçtık. En bitmez denilen ilişkiler bile gün geliyor unutuluyor. Birbirine sevdiğini söyleyen, asla vazgeçmem diyen kişilere bakıyorsunuz ki, zaman gelmiş feda edilmiş bu sözler. Neye? Paraya, çevreye, kariyere, ona buna şuna…Çokta önemli değil neye olduğu. Yazılan birkaç şiir, söylenen birkaç şarkı, biraz gözyaşı, bedel olarak verilen. Peki ya emek ? Dostluk? İyilik? Sadakat?

Okuduğum satırlar “insanlık bugün ikinci tas devrini yaşıyor. Birinci taş devrinde insanlar yumuşacıktı. Sevgi sayesinde her şey yumuşacıktı. Sadece evleri ve aletleri taştandı. Şimdi ise her şeyimiz yumuşacık, yüreklerimiz taş gibi. Hatta taştan da katı. Çünkü öyle taşlar vardır, üzerlerinde otlar yetişir ve öyleleri de vardır ki.. diyordu.Çokda doğruydu…

Bunca şeye rağmen yinede inanıyorum ben. Biryerler de bir olmayı başarmış, birbirlerinde kaybolmuş, sevmeyi bilen kişiler var. İnanıyorum…

Sevelim… Tepeden tırnağa , yerden göğe sevgiyle dolu olalım. Hesapsız kapayalım gözlerimizi. Eminim ki kaybedeceklerimiz kazanacaklarımızdan çok olmayacak.