Aldım geceyi karşıma , buldum bir dipsiz kuyu .Hani o sımsıkı tuttuğum yüreği bıraktım avuçlarımın arasından.Savurdum en diplere. Sarmamaya tövbe ederek bir daha. Bakmamaya bir daha gözlerine tövbe ederek, kustum ne varsa içimde. Bağırdım bağırabildiğim kadar. Bir daha dedim asla, asla, asla !…Kimseler duymadı.
…
Sonra topladım ne kadar soru işareti varsa aklımda, ne kadar virgül koyduysam cümlelerimin sonuna.Attım onları da dipsiz kuyuya. Geride kalan tek noktaydı.
Geceye dedim ört beni. Kimseler bulmasın. İzin verme dedim avuçlarımın kanamasına. Güneş doğuyordu dağların ardından. Kimseler bilmeyecekti neleri götürdü bu gece. O dipsiz kuyuya neler bırakıldı. Zamanlardan hangi zamandı? Ne çok kelime yitirmişti anlamını?
Sahi değecek miydi kaybedilenlere?
yüreğe ferah
yüreğe iman…
varsa gecen gündüz yakın demektir
İnşirah