Bir sanal - gerçek kaygısıdır gidiyor. Kim sanal kim gerçek. Gerçek mi sanal sanal mı gerçek? Hayatımızın neresinde bu sanal. Sanalın ne kadarı hayatımız? Her evde artık bir bilgisayar. Çocukları susturmanın en iyi yolu, internet. Okuldan gelinir ve internete oyun oynamaya… Eskiden sokaklarda oynanırdı. Topun kırdığı camlar vardı. Düşüp ağlayan dizini kanatan çocuklar vardı. Dostluğun arkadaşlığın öğrenildiği o en güzel yıllarda büyüyen çocuklar vardı. Maalesef artık klavye var. Artık internetimiz var. Sonra kafan mı dumanlı, internet. Can sıkıntısı, internet. Kaçmak istediğin düşüncelerin mi var, internet. Televizyonları geçtik. Şimdi internet toplumuyuz. Bakalım daha neler göreceğiz. Zaten bu kadar iç içe olmuşken bizlerde sanal olduk çıktık … Daha çok yazılası şey var ya, kalamıcam bilgisayar başında … 
Sonumuz hayrolsun. Son söz de Müşfik Kenter’in olsun…
Dostluğu klavyelerinde, yaşamı monitörlerinde arayanlar, Size sesleniyorum!
Hangi tuş daha etkilidir ki sıcacık bir gülüşten ya da hangi program verebilir bir ağaç gölgesinde uyumanın keyfini?
Copy-paste yapabilir misiniz dalgaların sahille buluşmasını?
İçinizi ısıtan gün ışığını gönderebilir misiniz maille arkadaşlarınıza?
Sevgiyi tuşlarla mı yazarsınız?
Ya da geri dönüşüm kutusunda saklanabilir mi kaybolan zaman?
Doğayı bilgisayarlarına döşeyenler, neden görmezsiniz bahçedeki akasyanın tomurcuklandığını?
Ve ıslak toprak kokusu var mıdır dosyalarınız arasında?
Koklamak, duymak, dokunmak, yok mu yaşam skalanızda?
Bilgi toplumu oldunuz da, duygu toplumu olmanıza megabaytlarınız mı yetmiyor?
.jpg "somalili-multeciler (7).jpg")
.jpg "somalili-multeciler (1).jpg")
.JPG "OLYMPUS DIGITAL CAMERA")
sokak koktum bu gün…
tenha yollar da bir ben ,bir de çöpten artık metaryel toplayanlar vardı
bu gün sokak da koktum…
Sanalı tercih ederim
ben ve dünya daha yaşanalasın
az kullanılmış bir dağ da ev alıncaya kadar…