Malifulle

İnsan;
Ne çok deriz değil mi? Denklemlerimiz parametrelerimiz, soylarımız uzun uzun anlatılan anılarımız vardır. Gelecek bir elimizin için de geçmiş diğer elimiz. Belki de insanın iki elleri buna işarettir. Hani Biri ile doldurup diğeriyle boşaltmak.İnsan beyninin sınırı olmadığı derler.Yani Allah’ı akıl ve ruhumuzla sevmemizin işaretimidir?İnsanları bakarız hepsi çeşit çeşit, renk renk, tip tip.Bir diğeri diğerini diğerinin diğer özelliklerini taşıyabilir fakat bir değildir.İnsan kainatın dengesin de hizmetine ve verilmiş ve hizmeti beklenen insan.İnsanın bir mağara olduğunu iddaa edebilirim.Benliğin denge üzerinde kurulabilmesi.Ben demek kötü bir şey değildir.Benliğini buluncaya kadar.Keşif zamanlarımızda ki gibi.Çocukluğumuzu ve çocukları göz önüne aldığımız da her şeyi ağızlarına sokarlar.Ne mi demek ?bilmediğini anlayama çalışır.Tüm duyularını çalıştırır.Görme ,işitme hissetme ve tat alma.Sonrasın da çocuk, sonrasın da hep çocuk.Gözleri yeni uyanmış ahulu göz kapaklarını taşıyamayacak kadar sancılı …
Sonrasın da niyet ki Allah’ın razısına gözeten hani papağınıma verdiğim karpuz çekirdeğin de ki hoşnutluğu gibi. İmgeleri kalburun kal vurulmuş bir sessizliğin de
kalıplama
kalıplanmak
kalıplaşma
kalıplaşmak
kalıplaşmış
kalıplatma
kalıplatmak
kalıplı
kalıpsız…
Bir annenin kaçıncı yaş hatırası, Midesin de ülsercimi çekti yoksa ülsere sebebiyet veren babalardan mı? Kılavuzumuz usul değil ki.pişşt karga hadi çekil git başımızdan…