Malifulle

Soluk soluğa geçen hızlı bir maratonun ardından bir nefes oldu bizim için bu bayram. Tatil demiyorum özellikle. Çünkü “bayram” kelimesinin içi boşaltıldı. Kuru bir “tatil” aldı zihinlerde yerini. Nitekim bayram deyince ilk akla gelen açılan gök kapıları, af, mağfiret ve müjde değil, tatil paketleri oldu.
Biz “bayram”ımızdan bahsedelim…Yine koşuşturmaca da geçti. Ama ruhumuzu besleyen bir koşuşturmacaydı bu. Kararmış bulutların altında yapılan koşuşturmadan farklı. İş yerlerinde, yollarda, stres ve bir o kadar yorgunlukla “unutulan” aile sıcaklığını, eş dost akraba muhabbetini yaşamak tuhaf hisler oluşturuyor insanda. Aslında zamanın ne kadar hızlı geçtiğinin ve geçerken de neleri götürdüğünün farkına varıyorsunuz. Manevi iklimin etkisinden midir bilmiyorum ama başka bir hâl kaplıyor insanı.
Başka güzel yanı da kendimizle baş başa kalıp, kendi odalarımıza çekilip, kendimizle söyleşi zamanlarıydı…Hani aileden eşten dosttan ziyade en önemlisi de insanın kendisiyle bir hasret gidermesi için fırsattı. Dönüp baktığımızda en çok da kendimizi ıskaladığımızı görüyoruz çünkü. Kendi sevinçlerimizden kendi hüzünlerimizden uzağız. Bayramın ardından… yazısını okumaya devam edin