Malifulle

Gözlerim doldu ağlayamadım. Yüreğim kabuk bağladı, hissedemedim ki o acıyı. Duyamadım çığlık çığlık feryatları. Dondu bütün vücudum. Gazze’nin çiçekleriydi onlar. Gazze’nin tomurcuklarıydı. Yeni açmış, yeni doğmuş. Mis kokulu renk renk gülen, renk renk açan güllerdi, menekşelerdi. Gazze’nin, Filistin’in çiçekleriydi onlar. Onlar okula gittiklerinde tepelerine bombalar yağacak bilmiyorlardı ki. Bilmiyorlardı koşa koşa gittikleri okulun mezarları olacaklarını. Daha okumayı öğrenemeden, ip atlamayı, top oynamayı öğrenemeden savaşı, korkuyu, sefaleti öğreneceklerini bilmiyorlardı. Bilmiyorlardı ki onlar ekmek almak için dışarı çıktıklarında başlarına ateş yağacağını. Onlar hiç öğrenemedi gülmeyi korkusuzca, özgürce. Nasıl bir şey korkmadan parkta oyun oynamak.
Açlıktan, çaresizlikten, bitkin düşmüş, her an ölümü bekleyen, gözleyen, ufacık masum yürekler. Ne olacağız endişesiyle, yarın başımıza ne gelecek endişesiyle etrafı izleyen, o kan gölünün ortasında kaybolmuş melekleşen yüzler… Acaba Hamas üyesi olduklarını nerden anlıyorlardı vuranlar o küçücük yavruları. Nerelerinde tehlike görüyorlardı… Kendilerine yöneltilen, o cılız bedenlerinden geçen her kurşunu, beyinlerine, kalplerine hedef alınan her kurşunu, alaycı tavırlarla gülerek atılan her kurşunu tutabilselerdi, ters çevirebilselerdi neler yapmazdı o küçücük yürekler. Gazze Çiçekleri yazısını okumaya devam edin