Allah kuluna kafi değil midir?
Zümer/36
Günlerdir bu ayeti okumaya çalışıyorum. Hayatımızın neresinde? Ne kadar yaşıyoruz bu ayeti diye..
Evet kafidir diyorum. Allah muhakkak ki doğru söyler ve Allah kuluna kafidir diyorum. Ardından…Madem öyle neden bu sıkıntılar depresyonlar?. Neden kalplerimiz mütmain değil? Biz neden Allah’ı işlerimize vekil tayin edemiyoruz? Güvenmiyor muyuz? Neden sebeplere baş vurduktan sonra Allah’ım sana havaledir her şeyimiz deyip teslim olamıyoruz? Madem Allah kuluna kafi dir ayetine inanıyoruz, neden yaşayamıyoruz? Diye düşünüyorum…
Ve acı reçete “bilmenin yetmediğini, yaşamadığım hiç bir şeyin bana ait olmadığını” biliyorum.
Hemen başka ayet çıkıyor karşıma “Allah’a güven, vekil olarak Allah yeter” Ahzap/3 Normal şartlarda kalplerimizi rahatlatacak, bu dünyamızı teslim olabilsek gülşene çevirecek bir ayet daha. Allah’ın sözü… Beni vekil tayin et ey kulum ben sana yeterim, bırak sen sırtında taşıma, sen sebepleri yerine getir bırak gerisini bana buyurmuş…Bir işimizi halletse biri bin teşekkür bin iltifat… Ama o durumu yaratan, o düşünceyi o kişinin kalbine koyan, yapmasını sağlayanı görmeyiz hiç..İşde böyle olayları gerçek sahibine değilde kişilere verdiğimiz için; Yani Baki dururken fanilerle perdelendiğimiz için de, sıkıntıdan kurtulamayız… Çünki sonsuz güç yalnız Allah’tır. Terk etmicek, daim bizimle olan, tek sığınağımız, tek dostumuz Allah’tır. Kalpleri elinde tutan, kalplerimizi evirip çeviren yalnız Allah’tır gerçeğini ya-şa-ya-mı-yo-ruz.
… De ki:Allah bana yeter.
Zümer/38
Allah idrakimizi artıra…
bilinçlerimiz kirlenmiş bir kere. Dü-şü-ne-mi-yo-ruz.
Ah nefsim ah… Şeytan yetmiyor bir de sen uğraştırıyorsun. Bakalım kim galip gelecek…
“… ve benim yol gösterici mesajlarıma uyanlar için artık ne korku vardır,ne de üzüntü “(bkz.kur’an-ı kerim-2:38 )
daha çok korku ve üzüntüye odaklanmak yerine yol gösterici mesajlara odaklanmayı seçersek huzura doğru bir adım atmayı başarabiliriz.