Zifiri bir gecede yürümek gibi hayat. Tehlikeli, delice, öyle böyle değil. Kocaman çukurlar var bekleyen. Korkunç uçurumlar. Bataklıklar var daha düşmeden seni içine çekmek için duran yolunun tam ortasında. Yarasalar var kanını emmek için bekleyen. Zifirimi zifiri bir gece. O insanın iliklerini donduran karanlığın yanında bir de soğuk. Nefesini kesen…
Düşe kalka yürürsün bu yolda. İkinci bir şansın yoktur. Ölmek istersin ölemezsin. Zira ölmek lükstür artık senin için.Yürüdükçe öğrenirsin bu yolu, aldıkça kokusunu bataklığın, geldikçe uçurumun kenarına anlarsın “nasıl ciddi bir iştir yaşamak”. Telafisi yoktur akan zamanın.Ve anlarsın o dondurucu soğukta aldığın nefesin değerini . Her can yangısında o zifiri karanlığa daha bir güçlü sarılırsın…Başka sarılacak neyin vardır? Daha neler yoktur ki o yolda, daha kimler yoktur. Aldığın nefese düşman olanlar mı, hıyanet edenler mi, bıçağı alıp eline, tamda uçurumun kenarına gelmişken kalbine kalbine saplayanlar mı yoktur? Öğrenirsin.. Her şeyi öğrenirsin bu yolda… Ve zifiri karanlıkta… Ve donduran nefesini… Ve yapayalnız…
Kimin gözlerine baksam çaresizlik. Hangi yana çevirsem yüzümü bir zifiri gece yaşıyorum. Belki tüm evreni içine alan ama yine de dolmayan bir boşluk… Ya ben zamana geç kaldım. Yada zamanın yaptığı kötü bir oyun bu. Hiç bu kadar kelimelerim kıt ve anlamsız kalmamıştı. Yolun sonu beklide. Bilmiyorum. Tek tek ayıklayıp taşları, tekrar yola koyulmak için var mıdır derman?… Var mıdır unutmak için her şeyi, bırakılan bir parça umut… Bıraksam yüreğimi savursamm göklere içimdekileri… Var mıdır zifiri geceye doğacak bir yıldız ?…
“Bir Yıldız” için 0 Yorum yapılmış.
Yorum yapın